Eskola Publikoan, gobernantzan hazi eta haziarazi

Uda Ikastaro hauetan, Euskal Eskola Publikoko zuzendaritza taldeen eguneroko jardunean eta etorkizuneko erronketan eragin zuzena duten gako estrategikoak landuko dira. Ikastetxeen gobernantza, autonomia, lidergo ereduak, rol profesionalen bilakaera eta komunitate-sareen indartzea izango dira ardatz nagusiak, beti ere ikastetxea gizartearen behar aldakorrei modu koherente eta humanizatuan erantzuteko prestatzeko asmoarekin.

Lehenik, gobernantza eredu berri baten beharra aztertuko da, hezkuntza-sistemaren egiturak eta prozesuak eguneratzeko premia azpimarratuz. Horren testuinguruan kokatzen da kokapen normatiboaren azterketa, eskolei eta zuzendaritzei eragiten dieten marko juridiko eta arauen eginkizuna eta mugak argituz.

Ondoren, autonomia eredu berri baten bila egingo den gogoetak ikastetxeek benetako erabakimena eta eraginkortasuna izan dezaten behar diren baldintzak mahai gainean jarriko ditu. Autonomiaren gaia sakontzeko, bi arrisku nagusi aztertuko dira: bidelagun gabeko autonomia, sarritan utzikeriara hurbiltzen dena, eta erabaki ahalmenik gabeko autonomia, gehiegizko tutoretzak baldintzatzen duena. Autonomia, gaur egungo eskakizun berriekin uztartu behar da, eta hortik dator lidergo eredu eta funtzio betetze berrien premia.

Egun hau amaitzeko, belaunaldi arteko begiradari lekua emango zaio, profesional, emozional, digital eta gizatiarrak diren partekatze aukeren garrantzia azpimarratuz. Zuzendaritza taldeetan zaintzak, esperientziaren transmisioak eta berrikuntzarekiko konpromiso partekatuak duen balioa nabarmenduko da.

Bigarren blokean, ikastetxeek gizartearen testuinguru berrietan duten eginkizuna izango da hizpide. Gizartearen eskakizun berriei erantzuteko bideek hezkuntza-komunitate osoaren egokitzapen beharra erakutsiko dute. Horri lotuta, sakonduko da irakasle eta hezitzaileen arteko muga–elkargune lausoan: rolak, identitate profesionalak, betebeharrak eta bakoitzari eskatzen zaion konplexutasuna. Rol horiek ulertzeko, ezinbestekoa da ikerkuntza bera hezkuntza-praktikaren parte gisa kokatzea, eta baita irakasleen ofizioaz–afizioaz hausnartzea ere: nola uztartzen diren bokazioa, profesionaltasuna, konpromisoa eta eguneroko erronkak.

Azkenik, komunitatea eta saretzea izango dira ikuspegia ixteko tresna nagusiak. Ikastetxea komunitate gisa ulertzeko tresnak aztertuko dira, eta saretze dinamika anitzak aberastasunerako eta aniztasunaren kudeaketa egokirako funtsezko zutabe direla erakutsiko da. Teknologia eta gizatasunaren arteko oreka lantzeko, adimen artifizialaren eta adimen emozionalaren arteko harremana jorratuko da, zuzendaritza eta irakaskuntza praktiken ikuspegitik. Eta amaiera praktikoago batean, espazio eta denboraren antolaketa efizientearen inguruko gakoak azalduko dira, antolaketa eraginkorrak ikaskuntza eta ongizatea nola indartzen dituen ikuspegi konkretuekin.